سنگینم را که پر از دغدغهء دیروز بود وهراس فردا بر شانه های

صبورت بگذارم،  آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های

تو کجا بود؟گفت: عزیز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات

دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی،  من آنی

خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی. من همچون

عاشقی که به معشوق خویش می نگرد،با شوق تمام لحظات

بودنت را به نظاره نشسته بودم. 

گفتم:پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی،

 اینگونه زار بگریم؟ گفت: عزیزتر از هر چه هست،

اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند،

اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا

بازهم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها

اینگونه می شود تا همیشه شاد بود.گفتم: آخر آنچه سنگ بزرگی

بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟گفت : بارها صدایت کردم، آرام

گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و

آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیزتر از هر چه هست، از این

راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسید.گفتم: پس چرا آن همه

درد در دلم انباشتی؟گفت:روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی،

پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، بارها گل برایت فرستادم،

کلامی نگفتی، می خواستم برایم بگویی آخر تو بندهء من بودی

چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اینگونه شد که صدایم

کردی.گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم

نراندی؟گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که

حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، توباز گفتی خدا و من مشتاق

تر برای شنیدن خدایی دیگر، من اگر می دانستم تو بعد از علاج درد

هم برخدا گفتن اصرار می کنی همان بار اول شفایت می

دادم.

  گفتم: مهربانترین خدا ! دوست دارمت ...